Polski śpiewak, muzykolog i pedagog. Był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły w Sopocie. Mowa o polskim artyście Romanie Heisingu. W tym artykule na gdansk-trend.eu opowiemy więcej o jego życiu i twórczości.
Młodość
Roman Heising urodził się w 1902 roku w Wieruszowie. Dorastał w zwykłej polskiej rodzinie. Wykształcenie średnie zdobył w rodzinnym mieście. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do Ursynowskiego Seminarium Nauczycielskiego w Warszawie. W 1922 r. ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie w Lesznie, a następnie Wyższe Kursy Nauczycielskie oraz Wydział Pedagogiki i Śpiewu Solowego przy Państwowym Konserwatorium w Poznaniu.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę jako nauczyciel wiejski w Wielkopolsce. Później został opiekunem muzycznym w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu. Później był wykładowcą w Państwowym Konserwatorium w Poznaniu i nauczycielem solfeżu na Uniwersytecie Poznańskim.
Okres gdański
W okresie międzywojennym Roman dał ponad 100 przedstawień w Operze Poznańskiej i ponad 300 na scenach całego kraju. W tym okresie dyrygował poznańskimi chórami i prowadził letnie kursy dla teatrów i chórów ludowych. Wraz z wybuchem II wojny światowej życie Romana, podobnie jak większości Polaków, uległo zmianie. Los przywiódł go do Gdańska, gdzie mieszkał do końca swoich dni.
Po wojnie Roman powrócił do pracy nauczycielskiej. W tym okresie został przewodniczącym miejskiej rady narodowej. Zaczął także wykładać teorię muzyki w Gdańskim Instytucie Muzycznym w Sopocie. Później został zastępcą naczelnika Wydziału Oświaty i Kultury, a następnie kierował wydziałem społecznym sopockiej Rady Miejskiej. W 1947 roku Roman został dyrektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie. Pracował tam przez trzy dekady. Jako rektor Heising nigdy nie zapominał o własnych pragnieniach i marzeniach. Nadal ćwiczył swoje umiejętności wokalne.
Na tym stanowisku Roman zorganizował nabycie przez uczelnię pomieszczeń w budynku dawnej szkoły muzycznej w Gdańsku. W murach tej placówki edukacyjnej przeprowadził ponad 700 wykładów i napisał ponad 400 artykułów i recenzji muzycznych. Zasłynął na polu muzykologii odkryciem, opracowaniem i przygotowaniem scenicznego wykonania Magnificat na solo, chór i orkiestrę. Dzięki staraniom Romana Polacy mogli swobodnie nabywać w księgarniach publikacje muzyczne, w tym czasopisma i biografie kompozytorów. Heising mógł to wszystko urzeczywistnić, współredagując miesięczniki „Muzyka w szkole” i „Lutnia”.
Roman Heising występował w różnych rolach. Wielokrotnie zasiadał w jury międzynarodowych festiwali piosenki w Sopocie. Jest również autorem książki „Metodyka nauczania śpiewu”. Występował jako solista w Filharmonii Bałtyckiej.
W trakcie swojej kariery muzycznej i pedagogicznej Roman otrzymał wiele odznaczeń, w tym Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia PRL, Medal za Zasługi dla Obronności Kraju, Odznakę Zasłużony Nauczyciel PRL, Nagrodę 1000-lecia Państwa Polskiego, Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska za działalność publiczną i artystyczną oraz Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I i II stopnia.
Roman Heising poświęcił więc całe swoje życie muzyce. Wybrał ścieżkę nauczania, ponieważ chciał dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem z młodymi artystami. Wielu studentów uwielbiało i uczęszczało na jego wykłady. Wybitny artysta zmarł w 1989 roku w Sopocie. W tym mieście został pochowany.
